Should a model society be based on community or individuality?

In trying to understand what is wrong with the world, maybe one should stop and reverse the process. Lets think instead of an ideal model society, lets shape it and then lets compare it to our own.

First thing’s first. Community or Individuality?

Community is respectful to the good of the whole, regardless of individual wants and needs, one should respect the whole and sacrifice his personal aspirations, dreams or desires, should they be against those of the community.

Individuality refers to the exaltation of the unique. One should be free to express himself/herself according to his own view of reality (provided it is his own and not a copy or mixture of others) and should be also free to act according to his abilities, regardless if he/she is acting according to the rules of the community.

Can individuality exist with/without limitations for the benefit of society or should self-sacrifice be the path to an ideal community?

Advertisements

10 thoughts on “Should a model society be based on community or individuality?

  1. I will ‘use’ your words so its easier for you to understand my view..only when one follows his personal aspirations, dreams or desires and only when one is free to express himself according to his own view of reality only then can a peaceful community be and evolve.I add only when one understands that he/she creates his reality and works towards a more positive reality only then a community can be in harmony. Egoism, in my opinion, is misunderstood and misused! 🙂

  2. Επειδή μάλλον μόνο Έλληνες είμαστε, βουρ μιλάτε όλοι Ελληνικά

    Αντώνη δε χρειάζεται να μου το κάνεις εύκολο, καταλαβαίνω…και καταλαβαίνω επίσης και την Rand-ική αντίληψη του εγωισμού…το ζήτημα είναι όμως το πλαίσιο. Αν εμένα πχ η φιλοδοξία μου είναι να εξουσιάζω άλλους και οι επιθυμίες μου έχουν να κάνουν με την απόκτηση δύναμης επι πτωμάτων, τότε μόνο φιλειρηνική κοινωνία δε θα δημιουργηθεί. Αν δεν υπάρχει κοινό όραμα και συλλογικές φιλοδοξίες, τότε θα αποτελούμαστε από ένα σύνολο μονάδων, οι οποίες θα πηγαίνουν αντίθετα, διαγώνια, παράλληλα, αντίστροφα, η μία με την άλλη. Δε θα δημιουργούσε κάτι τέτοιο μια συνεχή κατάσταση σύγκρουσης? Άρα με ποιούς όρους πρέπει να βασιστεί η κοινωνία στην ατομικότητα?

  3. Λοιπόν, πολύ ενδιαφέρον θέμα, νομίζω ο τυπάς που εμφανίστικε στην ιστορία σου(btw good job) το είπε με πολύ απλά λόγια: ‘κάνε καλό για να δεις καλό’..να ένα απλό πλαίσιο που θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε όλοι!Δε νομίζω οτι χρειάζεται να ‘πιστεύεις’ σε κάτι για να ακολουθήσεις αυτόν τον κανόνα..π.χ. αν ο γείτονάς σου ξεχάσει έξω τα σκουπίδια πάρτα και πήγαινέ τα στον κάδο, κάποια μέρα θα το πάρεις πίσω αυτό, ίσως όχι από το γείτονα αλλά από κάποιο άλλο μέλος της κοινωνίας.
    Μία ακόμα πιο απλή νοοτροπία θα ήταν να σκεφτείς τον άλλο σαν να ήσουν εσύ..π.χ. αν εγώ ξεχνούσα έξω τα σκουπίδια μου θα ήθελα να τα πάρει κάποιος και να τα πετάξει?και να πράξεις ανάλογα.
    Αυτό γίνεται σε λίγο πιο ανεπτυγμένες κοινωνίες όπως π.χ. στη Σουηδία άρα δεν υπάρχει μόνο στη φαντασία μου..:)
    Εχθές διάβασα κάτι πολύ ενδιαφέρον, οτί η σκέψη είναι συνδεδεμένη με το χρόνο, δηλαδή αν δεν υπήρχε ο χρόνος δε θα υπήρχε η σκέψη..π.χ. αν δεν υπήρχε ο χρόνος εσύ δε θα προβληματιζόσουν για το που θα πάει η κοινωνία γιατί δε θα υπήρχε το τώρα και το μετά…το ξεφτίλισε λίγο ο Κρισναμούρτις αλλά ενδιαφέρον τόπικ!
    Αυτά ας δουλέψω και λίγο..

  4. Σκέψη θα υπήρχε, προβληματισμός και λύσεις δεν θα υπήρχαν…πχ, ο Αφρικάνος ψαράς που πρέπει να κοψομεσιάζεται για να βγάλει τα της ημέρας για την οικογένεια του και να μην πεθάνουν από την πείνα, σιγά μην κάτσει να προβλιματιστεί για τα κοινωνικά μοντέλα…έχει πιο άμεσα θέματα να επιλύσει. Το ίδιο ισχύει και στην χορτοφαγία…άμα δεν έχεις να φας και σου βάλει κάποιος μια μπριζολάρα στο πιάτο, σιγά μη κάτσεις να σκεφτείς τα βασανιστήρια που τράβηξε η καημένη η αγελαδίτσα.
    Καλά τα λες, αλλά πέφτεις στην παγίδα της ηθικής….αυτή τη παγίδα προσπαθώ να αποφύγω και εγώ. “Κάνε το καλό”…πιο καλό? το δικό σου? το δικό μου? του Άραβα? του Χριστιανού? του πουριτανού? του φιλελεύθερου?…ποιάς ηθικής το καλό είναι πραγματικά το καλό? είναι ένα? γιατί αν είναι κάτι καλό, είναι τόσο δύσκολο να το τεκμηριώσεις και να το εφαρμόσεις? κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ
    Οι σκανδιναβικές κοινωνίες που ανέφερες, έχουν μεν διδάξει την κοινοκτημοσύνη και τον αλληλοσεβασμό, αλλά είναι και λαοί κλειστοί αφενός και αφετέρου αυτή τους η κοινωνική αλληλεγγύη δεν τους εμπόδισε στο να δημιουργήσουν έναν τύπο που πήγε και έκανε το “καλό” του και καθάρισε 100 ανθρώπους επειδή είχαν διαφορετικές απόψεις.
    Εγώ προσπαθώ να βρώ ένα μοντέλο που θα σταματήσει να “παράγει” παράνοια και διχόνοια. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί ενώ το αντίθετο μιας τέτοιας κοινωνίας είναι πλήρως εφαρμόσιμο εδώ και χιλιάδες χρόνια, αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου είναι τόσο διαολεμένα ακατόρθωτο?

  5. Καταλαβαίνω, αλλά όσο υπάρχει διχόνια μέσα μου νομίζω θα υπάρχει και στην κοινωνία. Εκτός αν όλοι είμαστε ζεν, το οποίο προυποθέτει να έχουμε λυμένα όλα τα θέματα επιβίωσης και να είμαστε content(‘γεμάτοι’ ασουμε). Αλλά και αυτό είναι μάλλον απίθανο ε?
    Νομίζω οτι τη στιγμή που κάποιος συνειδητοποιεί οτι είναι παρανοικός παύει να είναι. Αλλά ποιός είναι π.χ. σε θέση να αποδεχτεί οτι η TV(ειδήσεις κλπ) τον αλλοιώνει και του διαστρεβλώνει την οπτική του κόσμου και να πει, οκ σταματάω να βλέπω..αφού όλοι το κάνουν γιατί εγώ να σταματήσω?
    Νομίζω οτι θα πρέπει να επενδύσουμε χρόνο στο να καταλάβουμε τι μας ξεσηκώνει και μας κάνει να ακολουθούμε πρότυπα(κάθε είδους) αν θέλουμε να εξελιχθούμε σαν άτομα και κατ επέκταση σαν κοινωνία.
    Νομίζω οτι μπορώ να επισπεύσω τη διαδικασία της παραγωγής αυτού του μοντέλου. Θα χρειαστώ ένα εργαστήριο και καμιά δεκαριά παοκτσήδες!! 🙂

    • Όπα, ένσταση! Για να είσαι ζεν προϋποθέτει να έχεις τα πάντα λυμένα; Ποιός τα λέει αυτά; Τότε τι διδάσκουν όλες αυτές οι διδασκαλίες της γιόγκα, βουδισμού κλπ. Αφού όλοι έχουν προβλήματα, μικρά ή μεγάλα και είναι πολύ μακριά απ’το να νιώσουν “γεμάτοι”. Ο σκοπός εκεί είναι: να βρεις την ισορροπία μες στην ανισορροπία της ζωής. Έξω να έχει τυφώνα και μέσα να μην κουνιέται φύλλο…

  6. I quote:’Let us state it again clearly: I see that I must change completely from the roots of my being; I can no longer depend on any tradition because tradition has brought about this colossal laziness, acceptance and obedience; I cannot possibly look to another to help me to change, not to any teacher, any God, any belief, any system, any outside pressure or influence. What then takes place?
    First of all, can you reject all authority? If you can it means that you are no longer afraid. Then what happens? When you reject something false which you have been carrying about with you for generations, when you throw off a burden of any kind, what takes place? You have more energy, haven’t you? You have more capacity, more drive, greater intensity and vitality. If you do not feel this,then you have not thrown off the burden, you have not discarded the dead weight of authority.
    But when you have thrown it off and have this energy in which there is no fear at all – no fear of making a mistake, no fear of doing right or wrong – then is not that energy itself the mutation? We need a tremendous amount of energy and we dissipate it through fear but when there is this energy which comes from throwing off every form of fear, that energy itself produces the radical inward revolution. You do not have to do a thing about it.
    So you are left with yourself, and that is the actual state for a man to be who is very serious about all this; and as you are no longer looking to anybody or anything for help, you are already free to discover. And when there is freedom, there is energy; and when there is freedom it can never do anything wrong. Freedom is entirely different from revolt. There is no such thing as doing right or wrong when there is freedom. You are free and from that centre you act. And hence there is no fear, and a mind that has no fear is capable of great love. And when there is love it can do what it will.’Krishnamurti…(m to steile i gianna to e-book)..nomizo kolaei edo!

  7. ‘…and when there is freedom it can never do anything wrong.’
    ‘There is no such thing as doing right or wrong when there is freedom.’

    Καλά τα λέει, αλλά δεν υπάρχει καμία επιχειρηματολογία περί αυτού, προσωπικά δεν πείθομαι τόσο εύκολα όσο ωραίο και αν ακούγεται αυτό που λέει. Είναι ευγενές να επιδιώκεις το ιδανικό, αλλά από πρακτικότητα 0, όταν προϋπόθεση για όλο αυτό είναι η εσωτερική αναζήτηση και εξύψωση 7.000.000.000 ανθρώπων.

    Έχω καταλήξει πως δεν μπορεί να υπάρξει υγιής κοινωνία (community) χωρίς την προώθηση της ελευθερίας της ατομικότητας (individuality). Νομίζω πως η ατομικότητα, στο σημείο που αυτή είναι συνειδητή (γιατί το ότι είμαστε ξεχωριστοί σαν οντότητες, δεν μας κάνει μοναδικούς…η προσωπική σκέψη και διαμόρφωση απόψεων μέσα από την κριτική της γνώσης το κάνει αυτό), είναι απαραίτητη ως ελεγχκτικός μηχανισμός της συλλογικότητας. Νομίζω πως τα άτομα που αποτελούν μια κοινωνία, έχουν καθήκον ως προς αυτή, την προσωπική τους βελτίωση μέσα στα πλαίσια που αυτή προέρχεται από προσωπικό μόχθο και όχι από την εκμετάλλευση προσώπων και καταστάσεων.

    Νομίζω τελικά πως το δίλλημα όπως το έθεσα είναι ψευδές. Μάλιστα τα κοινωνικά πρότυπα που καλλιεργήθηκαν είναι τόσο στρεβλά, ώστε μας έπεισαν πως αυτές οι έννοιες δεν μπορούν να συνυπάρξουν και να λειτουργήσουν συμπληρωματικά.

    k.

  8. If you want to construct a new “ideal society”, you should first examine the fundamental units of that society, namely the people. And more importantly you should examine their nature. If you believe that humans are good by nature then both models of society should work just fine, and then we can discuss which model can be more productive and suitable to serve human needs. On the other hand, if humans are evil by nature things take an interesting turn. And to anticipate your concerns about the ethical connotations of the words good and evil, I will avoid the moral considerations and take a descriptive approach in defining human nature.

    As far as I’m concerned, the person that described the human nature most accurately is Freud, who in his book “Civilization and its discontents” wrote that if given the chance people would use this chance

    “to exploit [their neighbor’s] capacity for work without compensation, to use him
    sexually without his consent, to seize his possessions, to humiliate him, to
    cause him pain, to torture and to kill him”. (1930)

    Using this as a basis it becomes obvious that individuality should be confined inside culture, civilization, society or however you define it and whatever you include in these terms and one should not “be free to act … regardless if he/she is acting according to the rules of the community” (TILLISKAY, 2013). It should also become clear that a discussion about the structure of society should also at least include a discussion about the modes of production, but I leave that part for another of your I NEED ANSWERS DAMN IT! series.

    By the way if the description of human nature reminds you of something, that would be capitalism.

    • Actually I do not wish to construct an ideal society, simply because it is impossible…now…yet not improbable. An ideal society needs ideal people, so even if I knew what I needed to do to make one, I’d be very alone.

      No, I prefer a practical society, one that works, for everyone…certainly not one that works for the 1%.

      Nevertheless, I will indulge you for the sake of your comment.

      Personally I avoid discussing in absolutes, simply because if there aren’t any in nature to begin with, there aren’t any. So accepting your premise that man is either good or bad, both mutually exclusive characteristics, is narrowing the scope of the conversation and as a result renders any effort of finding an answer impossible.

      Furthermore, I regret to inform Mr. Freud that man is a socially dynamic and ever evolving species, and his observations, however accurate, can describe man only for a specific period of time and under the specific conditions of the observational sample…one needs to get off the couch more ;).

      Capitalism is not inherently bad. Neither is Communism. This is a very hard fact to accept, mostly because our experiences as a species of the application of both these systems, speak volumes for the exact opposite. And personally I would never trust a system that does not accept alterations and is regarded more as a religion, rather that what it is…a suggestion in the pursuit of peace and happiness. Now I find it very hard to believe that Karl and Adam spent countless nights trying to devise a system to enslave mankind, or split it in two and have the two devour each other.

      And I wouldn’t want to limit the discussion making it about modes of production either. It’s far too limiting.

      No. My question was specific. For a reason. In my mind it is rather simple and it goes like this “if man is governed by instincts and yet he accepts the laws of society because society itself serves a higher self interest of man, that means that man’s actions are limited to the confines of what society has agreed that is right or wrong. Now imagine we take ethics out of the equation, since for many people ethics seems to be very complicated. Now lets instead provide a set of ideas of what is practical, of what works for the majority of the species, rather than the limited scope of one society, of what will ensure the survival and the evolution of man…not the American man, not the Greek man, not the communist, the anarchist, the capitalist, the woman, the gay, the black, the white, the industrially advanced, the rich, the poor, the fan of the blue shirt, the fun of the red shirt…but for all”. Now if instead we follow a different set of ideas, ideas which do not discriminate but instead unify and if we alter the sample of its application and instead of choosing a flag, we apply it for the whole species…bingo!

      When man defines himself in the confines of a certain group that excludes him from any other, he immediately limits the possibility of acquiring knowledge. There is no right or wrong…simply limitations of understanding. Should we accept this, peace is just a decision away.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s